Çocuktu…

İstanbul’un falanca semtinde, dedesinin babası mı, dedesi mi artık nesinin nesi bilmediği bir kuşak soyunun filanca memleketten göçüp yerleştiği, o zamanlar eski, şimdi oldukça eski olan, sonraları da çok çok eski olacak şu apartmanın dördüncü katında otururdu. Hani şu balkonu panjurla kapalı olan. Şuradaki işte, mutfak camı menfezli olan. O camdan aşağıya bilinmez ne dökmüştü annesi seneler önce ki, hala izi dururdu duvarda. Apartmanı ve daireyi işaretlemişti sanki kadın.

Alt katta da bilmem kim teyzeler otururdu. Çok güzel bir kızları vardı, hatırlıyordu. İp atlardı akşam üstleri apartmanın bahçesinde, başka figüran kızlarla beraber. Çocuk da onları seyrederdi perdenin altından… Kaç yaşındaydı o zaman? on mu, onbir mi?… O civarda olmalı. İşte şuradaki bisikletli kızcağız da onbir yaşlarında mutlaka. Ne kadar da küçük… O bu kadar küçük değildi şüphesiz. Öyle miydi?…

Bu bahçe, apartman, bakkal dükkanı… Hepsi daha büyüktü o zamanlar sanki. Hele şu cadde… Karşısına ulaşılmaz sarp bir vadi gibiydi. Yasaklığı da cabası. Küçüklüğünden beri pek deliliği olmadığından karşıya geçmemişti hiç o zamanlar. Kimsenin yüreğini ağzına getiresi yoktu doğrusu. Bahçede top oynamak kimin neyine yetmiyordu ki?… Şimdi ise arabasını park etmişti caddenin karşısına. Her şey ne kadar önemsizleşmişti…

Tanıdığı hiç kimse kalmamıştı burada şimdi. O kız da kim bilir nereye taşınmıştı. Şimdi yeni çocuklar oturuyordu bu oldukça eski apartmanda, çok çok eskidiğinde onlar da dönüp burayı seyredecek, onun düşündüklerini düşüneceklerdi belki. O zaman da o yaşlanmış olacak, tek başına arabasına atlayıp eski mahallesini ziyaret edebildiği günleri düşünecekti…

(Ece’ye teşekkürler)